karga awdio

Yorum: New Order

Tamam mıymış şimdi?

New Order'ın herhalde her zaman bir cool'luk problemi oldu. Tabii Joy Division gibi devasa bir yapıyı izleyen grup olmak kolay değil. Özellikle 2000'lerde Joy Division'un tekrar gündeme gelip popüler olması, yeni jenerasyonun da New Order'dan ziyade Joy Divison'la ilgilenmesine yol açtı haklı olarak.1993'teki Republic'tan sonra verdikleri 8 yıllık ara zaten onların yaratım krizine girdiklerini kanıtlıyordu. Ayrıca o dönemlerde de çok iyi anlaşamayan bir grup olduklarını biliyoruz. Yoksa '90'ların Cool Brittania'sında onlara her türlü yer vardı. 2001'deki Get Ready "nedense" kanımca gayet güzel bir albümdü ama hem o hem de 2005 tarihli Waiting For The Sirens' Call New Order'ın zayıf çalışmaları olarak yerini aldı kamuoyu hafızasında. 10 yıl aradan sonra yayınladıkları Music Complete ise kısaca bir yenilgi değil ama galibiyet de değil.

Öncelikle hem Joy Division'ın hem de New Order'ın sound'unun en önemli parçası diyebileceğimiz basçı Peter Hook'un yokluğundan bahsetmeli. 2007-2008 döneminde pembe dizi hesabı vokalist Bernard Sumner ve davulcu Stephen Morris ile kavgaya girişen Hook o dönemden beri konuşmuyor grupla. Music Complete'i dinlerken ilk olarak onun yokluğuna gidiyor kulağınız haliyle. Onun görevini üstlenen Tom Chapman birkaç şarkıda onun taklidini yapıyor. Bu kanımca iyi bir şey değil. Görevini ne kadar iyi yapıyor olsa da grup Hook'un yokluğunu yeni bir sound'un kapısını açma avantajına çevirebilirdi. Bunu Morris'in de dediği üzere gitardansa synth bazlı şarkı yazarak denemişler. Gene de Hook'un, kendisini sevmeseler de artık, basını özlediklerini sezebiliyorsunuz. Gruba geri dönen orijinal elemanlardan Gillian Gilbert'in de klavyelerde görevinin başında olduğunu belirtelim.

Günümüzde yeni grupların '80'lerin synth sound'una öykünmeleri ve oralardan bir şeyler uyarlamaları malum. New Order zaten bu gençlerin öykündüğü bir gruptu. En iyi işlerlerini o dönem yarattılar ve kulüp kültürü ve anaakım elektroniğin öncülerinden oldular. Şimdi 60'larına merdiven dayamış bu adamların yeni bir şey ortaya çıkarmalarını da beklemek abes. Ama onlar da haklı olarak '80'lerin sound'una bir geri dönüş yapıp, Music Complete'i de bir "geri dönüş" albümü olarak önümüze koyuyorlar. Albüm iyi kısmında (2. şarkı "Singularity" ile 6. şarkı "Stray Dog" arası) fena olmayan müzikler duyuruyor bize. The Chemical Brothers'dan Tom Rowlands'ın da katkısıyla. Bence daha sert olabilirlerdi (Bu sertliği birazcık "Unlearn This Hatred"da duyabiliyoruz) ve pop'a bu kadar çok selam göndermeyebilirlerdi ama olsun. Yalnız albümde bu iyi diyebileceğim ilk bölümde bile sound'a baktığımızda "yeni" bir şey duymuyoruz. Olumsuz anlamda eski tınlıyor. Iggy Pop'un harika vokaliyle albümün en iyi şarkısı  "Stray Dog"da bile Trentemöller'in seneler evvel yaptığı şeylerin izini sürebiliyoruz. Ondan sonrası ise maalesef biraz fazlalık durumuna düşüyor. Brendan Flowers vokalli "Superheated" dolgun bir pop şarkısı olarak biraz kendini hissettiriyor o kadar. Değişen konformist akorlar üzerine sabit riff'ler artık duygulandırmıyor bizi, duygulandırmamalı da.

New Order'ı artık ister istemez '80'ler ve '90'larda İngiltere'yi kültürel olarak domine etmiş Manchester'ın öncü grupların biri olarak, nostaljik bir şekilde düşünebiliyoruz. Sanırım bundan sonra daha Music Complete gibi yeni albümler yapmaya devam etseler de ben gene gidip bir "Elegia" dinlemeyi tercih edeceğim.

"Restless"in videosu:

"Plastic":

ve tabii "Elegia":

Utkan Çınar / 02.10.2015

 

 



GERİ